ระบายๆๆๆ บ้ารึเปล่าเจ้าของบล็อกนี้ บ้าครับนิดๆอ่ะนะ

พอเลื่อนชั้น อะไรๆมันก็ดูดีไปหมด

จริงๆนะ...ยังไงดีล่ะ

เมื่อก่อนคิดว่าห้องเรานี่มันไม่สนใจกันเลยเนาะ

แต่ตอนนี้ ไม่รู้สิ...อยากพูดคำว่าครอบครัวแต่เขิน

จนกระทั่งไอ้เพื่อนตัวดีมันพูดว่าห้องเรานี่เหมือนครอบครัวเลยเนาะ

ถึงได้บอกว่า อยากพูดคำนั้นเหมือนกัน

คนในครอบครัวเนี่ยถึงจะไม่สนิทกันบ้างหรือไม่ชอบหน้ากันบ้าง

แต่ว่าเขาก็มีความผูกพันกันอยู่ลึกๆ เน่าจริงๆ

มีเรื่องอะไรบ้าๆเข้ามาในชีวิตหลายอย่าง

คนที่คิดว่ามันเป็นเพื่อนมาตลอดดันมาชอบเราซะนี่

เพื่อนโว้ย...เข้าใจมั้ย อยากตะโกนคำนี้ใส่หูมันจัง

สัมผัสได้ถึงความเหงาในมุมนึงของห้อง

คนที่เคยหลับกลับไม่หลับ คนที่เคยมีออร่าความร่าเริงกลับไม่มี

รู้นะว่าเหงา...ก็เล่นไปเงียบๆนี่หว่า

อยากจะบอกว่า สนุกมากกับห้องนี้

ไม่เคยเรียนอย่างมีความสุขแบบนี้มาก่อน

แต่เขาว่ากันว่าความสุขมักจะแสนสั้น

อืม...จริงว่ะ แต่ก็หวังให้มันไม่จริงล่ะนะ ไม่งั้นมีโฮกันแน่

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อิจฉาคนเรียนจบแล้วโว้ย

นอนอยู่กับบ้าน ไม่ทำอะไร หวานอยู่กับแฟน

เอาเหอะ...ก็เข้าใจ

อยากจะเขียนถึงคนคนนึงหน่อยแฮะ

พี่สอง ตอนพี่ไปพีอาจจะคิดว่าคงไม่มีใครเสียใจหรอก

แต่พอน้องพี่คนนี้ได้เห็นความทรมานของใครบางคน

น้องพี่คิดว่าพี่ใจร้ายมาก

พี่อาจจะคิดว่าเขาไม่รักพี่ แต่พี่รู้มั้ยว่าตอนมันเมามันพูดอะไรออกมาบ้าง

มันเป็นคนเดียวที่เรียกพี่ว่า.เอ้อ.ได้ แล้วมันก็แทบบ้า

จะพูดอะไรได้ เรื่องมันผ่านมาหลายปีแล้ว

แต่รู้สึกว่านาฬิกาของมันจะยังไม่ได้เดินไปไหน

คนที่ทำร้ายพี่ที่สุด คนที่เจ็บปวดที่สุด ยังอยู่ที่เดิม

แล้วหวังว่าพี่จะกลับมา ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้

พี่ชินพยายามเต็มที่แล้วแต่ก็เปล่าประโยชน์

ใครบอกว่าพี่จากไปคนเดียว พี่เอามันคนเก่าไปด้วยต่างหาก

มันคนเก่าที่ยิ้มเสมอๆ คิดถึงว่ะคิดถึงพี่จริงๆ

มันก็คงด้วย ในใจลึกๆยังแอบโทษมันว่าเป็นคนทำร้ายพี่

พูดก็ได้ว่ามันพูดว่าไงบ้างมันบอกว่า.เอ้อ กูขอโทษ.แบบนี้

ขอโทษอะไรวะ จริงๆแล้วมันไม่ผิดซักหน่อย

น้องพี่คนนี้จะเลิกเกลียด หรือกลัวมันแล้วล่ะ

หวังว่าบนสวรรค์จะมีเน็ตนะพี่ พี่จะได้เปิดดู

แล้วก็.สุขสันต์วันเกิด.

ขอให้พี่มีความสุขแล้วก็เลิกคิดเล็กคิดน้อยซะที

แด่ความทรงจำที่ไม่มีวันหวนคืน

แด่ความทรงจำที่ทำให้กลายเป็นคนไร้ชื่อที่ไม่ไร้ตัวตน